Issız sokaklarda yağmur yağıyor.Karanlık...köşe başında yarı ölü yarı canlıyım.Elimde birikmiş yalnızlıklar,geçmiş zamanlar.
Savrulmak karanlıklara,bir köşeye atılmak.İnsanların gözlerinden sızan o sinsi karanlığa aldırmadan umutlu olabilmek çok zor.Sahte gülüşlere kanmak ne acı.Ne zor gerçeklere dayanmak hayaller olmadan.Uyanmak pembe düşlerden karanlık gerçeklere.Umuda olan inancını kaybetmek.Yalnızlığı en derin yerlerinde hissetmek.Kanamak sessizce.Yaralarının acısını içine çekmek.Yardımsız,devasız kalmak.Ellerinde titrek biçare bir yürek,bir ruhu sürüklemek bu sokaklarda yolunu bilmeden.Ne acı.Gözyaşlarını içine akıtmak derler ya hani benim yüreğim kalmadı.Ben gözyaşlarımı engin karanlıklara akıtırım hep.Dikerim gözlerimi sokak lambasına.O cansız ışıktan bir mucize beklerim.Nafile.Gerçekleşmez bu dünyada mucizeler.hepsi düşler diyarında yaşar.Ancak orada da sahte gerçeklerdir mucizeler.Hiç gerçekleşmemiş ve hiç gerçekleşmeyecek olan.Dedim ya nafiledir bu bekleyiş,bu özlem.Umut sadece düşlerde,sahte gerçeklerde...
12.08.11, 00:07
Umut Nerede ?
