Yoktun..Hiç Olmadın...

Gittin...Yoktun...Hiç olmadın...

Yeni bir sonbahardı...
Mevsim herseyi sarıya boyamış
Cıvıl cıvıl bir yazı
Hayallerinle süslemiştim oysa
Ama gittin ve yaz bitti....
Gittin...
Artık ne sen dönebilirsin...
Ne de ben açabilirim gönlümü ne sana ne de bir başkasına...
Bir zamanlama hatası mıydı? Ne dersin?
Yoksa sadece mekanlar mı uymadı bu aşka? Bilmiyorum...
Oysa ne sen bana erken ne de sen bana geçtim...
Zamanlamalar tutsa da hayaller tutmadı bunu geç olsa da fark ettim...

Hersey baslar ve biter dediğin o anda anlamıştım
Benim sana sonsuz senin bana geçici bağla bağlanmanın yüreğimde açacağı derin yarayı...
Oysa ne sen bana erken nede ben sana geçtim...
Sadece ne sen ne de ben cesaret edemedik mekanlar ötesi bir aşk yaşamaya...
Gittin ve o yaşanan neyse bitti...


Seni düsünmek nasıl birsey biliyor musun?
Bazen bir kanat çırpışı gibi bir kuşun özgürce bazen bir tüyün yere süzülüşü gibi yavas yavaş
bazen hızlandırılmış bir flim seridi gibi seri ve akıcı
bazen bir balığın can çekişmesi gibi caresiz ve acınacak bir sey seni düşünmek...
Bazen bir çınarın altında sıcak yaz gecesinde hayaller kurmak gibi
bazen bir derin maviliklerde kaybolmak gibi bazen bir çölde vaha bulmak gibi...

İşte böyle bir şey seni düşünmek...
Eğer sende beni böyle düşleseydin böyle kolay ve zalimce olmazdı gidişler
değil mi?


Gidişinde aslında üzmedi beni yokluğun kadar yoktun ki aslında...
Yokluğun kadar sevdim seni yokluğun kadar özledim yokluğunda hayal ettim...
Şimdi ancak yokluğun kadar nefret edebiliyorum senden... Ne acı!


Gittin... Yoktun... Hiç olmadın...


Seni düşlemek mi? Yinede güzeldi...
Kızgın bir çölde bir serapın bilinçsizce ardından koşar gibi...


Ama...Yoktun ki...Gerçek miydin? Yalan mıydın?

Ne farkeder ki zaten hiç olmadın...